ความรู้สึกเอ๋ย...

posted on 28 Jan 2011 23:14 by sandglass-writings in Life
ความรู้สึกเอ๋ย...
เวียนวน ว้าวุ่น หวั่นไหว...
เฝ้าถาม ถามในหัวใจ
ฉันเป็นอะไรไป ฉันจะทำยังไงดี...
 
ใกล้ถึงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง
ฉันมีสิ่งที่ฉันต้องทำหลายอย่างแทนที่จะมานั่งพร่ำเพ้ออย่างนี้
แต่ใจมันรู้สึก...แปลกๆ
มีความรู้สึกหลายอย่างเกิดขึ้น...
จะว่ารู้สึกมากก็ไม่เชิง แต่มันก็มีความรู้สึกบางอย่างที่ปัดเป่าออกไปไม่ได้
 
ความเปลี่ยนแปลง...
นึกดูก็เกิดขึ้นอยู่ตลอดมา ปีแล้วปีเล่า
ผู้คนเดินผ่านเข้ามาเป็นคนสำคัญและเดินผ่านออกไป...ทุกปีจริงๆ
คิดดูก็ต้องตกใจ...
นี่ฉันอาภัพขนาดนี้เลยจริงๆเหรอเนี่ย?
 
ที่ผ่านๆมา...
ฉันเคยฝืนสุดกำลังที่จะต้านทานกระแสธรรมชาติไม่ให้พัดพาคนสำคัญบางคนไปจากฉัน
ดูเหมือนว่าฉันจะใช้พลังและเรี่ยวแรงมากเกินไป
ในการทุ่มเทกับคนที่คิดว่าสำคัญเพราะ "กลัวการสูญเสีย"
ด้วยวิธีการของฉัน ที่คิดว่าจะ "รักษาไว้" ให้ดีที่สุด
ด้วยนิสัยเสียๆของฉันที่ชอบ "กลัว" อะไรไปก่อนและยังเกินกว่าเหตุ
และยังรู้สึกลึกซึ้งและยึดติดกับคนในชีวิตบางคนเกินไป
 
ฉันเคยคิดว่าเราควบคุมเกือบทุกอย่างได้ด้วยการกระทำของฉันเอง
ถ้าฉันเพียงแต่รู้วิธีรักษาความสัมพันธ์ และทำหน้าที่ในความสัมพันธ์ให้ดีที่สุด
ฉันเชื่อในความมั่นคงของความรู้สึก
แต่ยิ่งรู้สึกมากเท่าไร และยิ่งพยายามรักษาเอาไว้มากแค่ไหน...
มันกลับยิ่งเป็น "แรงผลักดัน" ให้สิ่งที่อยากรักษาไว้ออกห่างไปได้อย่างรวดเร็วมาก
กว่าฉันจะรู้ตัวว่าวิธีการต่างๆของฉันมันผิด ก็ใช้เวลาอยู่หลายปี
และสูญเสียความสัมพันธ์ดีๆกับหลายผู้คนในชีวิตไป
 
จนวันนี้...
ฉันเข้าใจอะไรมากขึ้น
จนวันนี้ที่ฉันมีแนวทางเดินของใจที่ชัดเจนและตรงทางกว่าเก่า
ฉันเริ่มจะรู้วิธีการที่จะ "รู้สึก" กับอะไรบางสิ่ง และการเตรียมพร้อมรับมือกับความเปลี่ยนแปลงที่จะมีเข้ามา
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันจึงแปลกประหลาดไป
ในวันนี้ที่ใกล้เข้าสู่อีกจุดของความเปลี่ยนแปลงด้วยเหตุผลของวันเวลา
ฉันยอมแล้วทุกอย่างให้ธรรมชาติของความเป็นจริงเดินหน้าไป
ไม่คิดจะฝืน จะพยายามอะไรเหมือนอย่างเก่า
เพราะฉันก็ไม่เคยคิดไขว่คว้าความรู้สึกดีๆนี้ที่เกิดขึ้นมาก่อน
คราวนี้ มันเกิดขึ้นเป็นเพราะเพียงแค่ใครบางคนหยิบยื่นมันมาให้...มาเพิ่มเติมในเสี้ยวเวลาที่ผ่านมาที่ฉันอยากจะพักใจอยู่กับตัวเอง
ทั้งที่ฉันกำลังปฏิเสธจะรับมันอย่างที่สุด แต่ก็ทำให้ฉันยินดีและเริ่มจะอยากรักษามันเอาไว้
แม้มันจะเป็นแค่ "ความรู้สึกดีๆ" เป็น "มิตรภาพ" เล็กๆ
แต่ฉันก็ได้แค่รู้สึกอยาก แต่แทบไม่อยากพยายามใดๆ ฉันยอมจำนนต่อธรรมชาติแห่งการพลัดพราก
 
แต่ถ้าถามความรู้สึกภายใน ฉันก็ตอบได้ว่า "ไหวหวั่น"
ที่กำลังจะต้องเผชิญกับอนาคตอันไม่รู้หนทางอีกครั้ง
แต่ฉันกลับไม่วาดภาพอะไรใดๆ
เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ตรงที่ฉันยอมแพ้ แม้จะฝืนต่อความรู้สึกตัวเองในส่วนหนึ่ง
อาจเพราะฉันไม่คิดรับมันไว้ตั้งแต่แรก...ความคาดหวังมันเลยไม่มากมาย
ทว่าตอนนี้ที่ฉันได้ถลำเข้าไป ฉันก็ไม่รู้ว่าถ้าเสียมันไปฉันจะรู้สึกยังไง ชีวิตต่อจากนี้จะเป็นยังไง
แต่จะพยายามอะไรสักนิดหรือไม่ทำอะไรเลยมันก็อาจมีค่าเท่ากัน
 
การที่เราพยายามทำอะไรตามใจต้องการในแบบของเรา แบบที่อาจจะไม่เหมือนใคร
แบบที่อาจจะติสต์ไปหน่อย แต่ก็ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน...
วันนี้...ความติสต์ๆแบบนั้นคงไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว
เพราะที่ผ่านมามันไม่เคยมีค่ามีประโยชน์ต่อความสัมพันธ์เลย
ฉันคงไม่ควรจะพยายามอะไรอีก...
แต่ฉันก็อดคิดวนเวียนสงสัยไม่ได้ว่าว่า...
 
...แล้วฉันจะไม่มีสิทธิ์ทำอะไรได้เลยจริงๆหรือ?
ฉันมีหน้าที่มองทุกอย่างผ่านพ้นไปเท่านั้นจริงๆใช่หรือเปล่า?
 
 

Comment

Comment:

Tweet

เคยได้ยินคำพูดที่ว่า...
หากเรารักสิ่งใด จงปล่อยมันไป...
ถ้ามันกลับมาหาเรา แสดงว่ามันเป็นของเรา..
แต่หากมันไม่กลับมา...
แสดงว่ามันไม่ใช่ของเราตั้งแต่แรก...

big smile
บางครั้งเป็นผู้ดูก็อาจจะดีopen-mounthed smile

#1 By Wวาดเล่นN on 2011-01-29 13:44

ลายปากกา