เท่านี้ที่มาถึง

posted on 16 Mar 2011 23:55 by sandglass-writings in Life
นาฬิกาชีวิตทำหน้าที่ของมันอย่างเที่ยงตรง
ทุกจังหวะเข้าออกของลมหายใจ...
มีหลายสิ่งเกิดขึ้นและดับลงรวดเร็ว
ผลัดเปลี่ยนผันแปรไปตามเวลาที่เดินหน้าไม่หยุดหย่อน
ไม่อาจหยุดยั้ง ไม่อาจถอยกลับ...

รู้ตัวอีกทีฉันก็มายืนอยู่ตรงนี้ ที่นี่...เสียแล้ว
ฉันยืนอยู่ที่จุดหนึ่งบนแผนที่ที่เคยเล็งและประมาณเอาไว้ว่าอีกหลายร้อยกิโลทีเดียวกว่าจะไปถึง
จุดที่เป็นเหมือน'รอยต่อ' สำคัญแห่งหนึ่ง
รอยต่อของเส้นทางชีวิต
รอยต่อของกาลเวลา
รอยต่อที่นำพาสู่ความเปลี่ยนแปลงอีกหนึ่งครั้ง
ฉันมาถึงที่นี่แล้วจริงๆ
เสื้อกาวน์ยาวสีขาวจำนวนหนึ่งที่ถูกพับเก็บไว้ กับสเต็ทโตสโคป(หูฟัง)ในกล่อง
กำลังจะถูกใช้งานในอีกเพียงหนึ่งเดือนข้างหน้า
ถามว่าฉันพร้อมหรือไม่...
คงตอบได้ว่า ทั้งไม่ใช่และใช่

ที่ฉันยังรู้สึกไม่พร้อม...
นั่นเพราะฉันยังรู้สึกอยากเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในหลายเรื่อง
ในสิ่งที่ฉันเพิ่งได้ค้นพบว่าฉันควรเก็บเกี่ยวเพื่อเติมเต็มตัวเอง
ให้พร้อมต่อการสวมเสื้อกาวน์กว่านี้...
และยังมีบางมุมของความทรงจำและเรื่องดีบางเรื่องราว
ที่ฉันยังอยากให้มันเกิดขึ้นต่อๆไปอย่างที่มันเคยเป็น

แต่เหตุผลเหล่านี้ก็เป็นเพียงความคิดอย่างคนที่กลัว
กลัวที่จะก้าวไป และปล่อยวันวานที่ได้ผ่านเลยไปแล้วให้ผ่านพ้นไป
เป็นความคิดที่เลื่อนลอย ไม่สามารถทำอะไรกับมันได้
และสวนทางกับความจริง...
"ความเป็นจริง"

นาฬิกาปลุกแห่งความจริงดังขึ้นแล้ว...
ฉันถูกปลุกให้รู้สึกตัวตื่นได้อย่างไม่ยากเย็น
พอตั้งสติดีๆแล้วก็รู้ว่าฉันกำลังอยู่ที่ไหนในห้วงกาลเวลา...
ถามอีกครั้งว่าพร้อมไหมที่จะเดินข้ามรอยต่อนี้ไป...
ฉันก็ตอบได้ว่า "พร้อมแล้วล่ะ"
ฉันพร้อมจริงๆที่จะก้าวเดินไปสู่สิ่งใหม่
พร้อมจะเรียนรู้ ปรับเปลี่ยนและเติมเต็มไปเรื่อยๆในทุกขณะแม้จะยังรู้สึกขาดตกบกพร่องในตัวเองบางอย่าง
เพราะอันที่จริง การจะเติมตัวเองให้เต็มพร้อมสมบูรณ์ก่อน แล้วค่อยก้าวไปในก้าวข้างหน้านี้คงเป็นไปไม่ได้
ใช้เวลาเท่าไรก็คงไม่มีทางรู้ว่าแค่ไหนถึงดีพอ...
...ชีวิตคงมีสิ่งใหม่ให้ค้นพบและถูกเติมเต็มตลอดเวลา...
ชีวิตไม่เคยมีจุดที่สมบูรณ์แบบ หากแต่ต้องการ "ความพร้อม" และ "ความกล้า" ที่จะเผชิญกับทุกสิ่งที่เข้ามา
คงเปล่าประโยชน์ที่ฉันจะรู้สึก "กลัว" ที่จะก้าวเดินไปอีก...
ทบทวนดูก็พบว่าบางเรื่องราวที่ผ่านเข้ามา...
มาเติมเต็มฉันมากกว่าที่ฉันเคยคิดและคาดหวังไว้
ขณะที่บางเรื่องราว ฉันก็กลับไม่อาจไขว่คว้าหรือต่อเติมช่องว่างได้อย่างที่วาดเอาไว้
มันคือความจริงของชีวิตที่ฉันไม่อาจกำหนดกะเกณฑ์ได้
แต่ผลลัพธ์รวมแล้ว...ฉันว่าฉันพอใจกับเท่านี้ที่มาถึงแล้ว

ฉันพร้อมจะเดินทางต่อไป...อย่างคนที่ไม่ "ตื่นเต้น" จนเกินไป
เพราะทุกครั้งที่ตื่นเต้นไป...มันเต็มไปด้วยทั้งความคาดหวังและความกลัว
จนบางทีก็พลาดไปเพราะขาดสติ...
จนบางทีก็มัวแต่เก็บงำความตื่นเต้นไว้ภายในจนสุดกำลัง เลยดูนิ่งเฉยและพลาดโอกาสที่ดี

ช่วงปีที่ผ่านมาฉันดีใจที่ได้เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้น
ดีใจที่ได้พบกับมิตรภาพที่ดี
ดีใจที่ได้เปลี่ยนเส้นทางความเชื่อและหลักของเส้นทางใจไป
คิดดูแล้วเรื่องที่ดีที่เข้ามาเกินความคาดหวังบางเรื่อง
มันก็เริ่มต้นจากเรื่องที่ทำให้เราเสียใจที่สุดในชีวิตบางเรื่อง
สุดท้ายแล้ว...สิ่งร้ายและสิ่งดีต่างก็เกื้อหนุนกันและกันเพื่อมอบคำตอบที่มีค่าให้กับชีวิต
คำตอบต่อคำถามชีวิตที่เราจะพอใจมากขึ้นเมื่อก้าวไปข้างหน้าต่อไป..
ฉันจึงพอใจกับเท่านี้ที่มาถึง และพร้อมจะเดินไปต่อไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง...
 
 
 
อยากขอบคุณเพื่อนๆ คุณผู้อ่านที่แสนน่ารักมากๆนะคะ
ที่ยังคงมาแวะเวียนในช่วงที่ห่างหายไปและไม่ได้เข้าไปแวะเยี่ยมเยียนบล็อกเพื่อนๆบ้างเลย
ช่วงที่ผ่านมามีสอบหลายอย่าง ทั้งสอบปลายภาค และสอบใบประกอบวิชาชีพขั้นแรก
และยังช่วยเตรียมงานบรรพชา-อุปสมบทหมู่ของรุ่นน้องที่จะบวชช่วงปิดภาคเรียน กับทางชมรมพุทธฯของคณะ ได้ไปส่งผู้บวช ที่วัดป่านาคำน้อย และได้ร่วมงานพระราชทานเพลิงศพ หลวงตามหาบัว ที่วัดป่าบ้านตาด จ.อุดรธานี จากนั้นกลับมาสอบใบประกอบฯ พอสอบเสร็จก็ไปร่วมงานบรรพชา-อุปสมบท ได้เป็นส่วนเล็กๆในการช่วยงาน นับเป็นประสบการณ์ที่กลายเป็นภาพประทับใจในชีวิตภาพหนึ่ง
เลยนำบุญมาฝากคุณผู้อ่านด้วยค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

ยินดีด้วยกับหน้าที่ใหม่...

ขอให้ก้าวไปอย่างมีความสุขนะคะ...

big smile

ลายปากกา