ฉันเป็นอะไรไป

posted on 10 Sep 2011 21:48 by sandglass-writings in Diary
นี่ฉันเป็นอะไรไป...
ทำไมถึงคิดวนเวียน
ยามที่เผลอ
เวลาที่ว่าง
ทำไมภาพต่างๆมันย้อนมาดึงสติฉันไป...
ฉันเป็นบ้าไปหรือเปล่า?
กับแค่เรื่องราวที่ไม่ควรจะมีความหมายใดๆ...
ยังรั้งยังรออะไรอยู่...
...ที่จะตัดที่จะลืมได้สักที

กับความรู้สึกดีที่ก่อตัวขึ้นในระยะแสนสั้น
กับความรู้สึกและวันเวลาที่แสนฉาบฉวย
กับความไม่แน่นอนของคนสักคน
ไม่มีอะไรเคยน่าไว้ใจ...ในคนสักคนนั้น
บางครั้งเหมือนมีอะไรบางอย่างที่เป็นทั้งแรงดูดและแรงผลักระหว่างเรา
ทั้งที่มีสัญญาณเตือนว่าคง "ไม่ใช่"
...แต่ฉันกลับเป็นอะไรไม่รู้
จะรีรออะไรไม่รู้...
ฉันกลับเห็นแต่ภาพดีๆย้อนคืนมาฉายวนไปมา
กลับได้ยินแต่เสียงและรอยยิ้มเต็มไปด้วยมิตรไมตรี
ที่ยากจะลบจากความทรงจำ
กลับนึกถึงความพิเศษบางอย่างที่ใครบางคนนั้นมีให้กัน
ที่เหมือนไม่เคยได้สัมผัสในแบบนั้นมาก่อน
กลับมองเห็นความอ่อนโยนที่มีให้กันบางครา...
ความเด็ดเดี่ยวที่เป็นตัวตนของเค้า...
ความเหมือนระหว่างเราบางประการ...
อะไรในตัวเค้าบางอย่างที่ฉันไม่อาจตัด
อะไรบางอย่าง,,
ความทรงจำบางชิ้นที่เป็น เสี้ยวความทรงจำหลายชิ้น
แต่ละส่วนเป็นความทรงจำครั้งหนึ่งครั้งเดียวที่ฉันต้องยอมรับว่า...
ฉันให้ค่าให้ความสำคัญกับมันมากเพียงใด...

มันเจ็บก็ตรงที่ว่า...
ฉันไม่เคยคิดมีใจให้เค้ามาก่อนเลย
และแรกเริ่ม...ก็ไม่ได้มีเหตุให้เราจำเป็นต้องพูดคุยกัน
แต่แล้วทุกอย่างก็เดินหน้าไป...
ถลำลึกไป...

ใช่ว่าฉันไม่เคยปักใจกับใครมาก่อนจะพบใครคนนี้
และใช่ว่าฉันไม่ได้บอกกับตัวเองให้ปิดใจ
หลังจากผิดหวังในเรื่องหัวใจครั้งก่อน
ใช่ว่าฉันไม่พยายามเย็นชาและสร้างกำแพง
แต่สุดท้ายเกราะกำแพงนั้นมันบอบบางเหลือเกิน
และสุดท้าย... ฉันรู้สึกแย่กว่าครั้งไหนๆ
ความทรงจำที่มีร่วมกัน...
...กับสิ่งที่ฉันคงวาดเองว่าคนๆหนึ่งเป็น...โดยไม่ได้ตั้งใจ
มันไม่ดีเลย...
ทำไมเราต้องวาดภาพที่มีทั้งส่วนจริงและส่วนปลอม
ให้กับคนๆหนึ่งแล้วยึดติด และลบออกไม่ได้
ทั้งที่ฉันรู้ดีว่า...ที่เราคิดที่เราเข้าใจว่าคนๆหนึ่งเป็นอาจจะไม่ใช่ทั้งหมด
และแท้จริงแล้ว...เราจะรับได้ทั้งหมดไหม...
จำเป็นไหมที่จะมีหัวใจรอคอย ว่าทุกอย่างจะได้รับการแก้ไข
ควรมั้ยที่จะยังครุ่นคิดและบอกตัวเองว่า...
..อะไรที่ผิดพลาดในวันนั้น...มันควรจะดีกว่านั้น
และหวังรอโอกาสจะได้ถาม ได้บอก สิ่งที่ค้างคา...
ทั้งที่ผ่านมาเค้าไม่เคยที่จะใส่ใจทำให้เข้าใจชัดเจน


โลกด้านอื่นของฉันหมุนไป...
รู้สึกได้ว่าตัวเองก้าวเดินไปไกล...
กำลังทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีกว่าเวลาที่ตัวเองเคยเศร้าหนัก
...แต่มีมุมหนึ่งที่มันเหมือนหยุดอยู่ที่เดิม
ลึกลงไปในใจ ...ในความเงียบที่ไม่อาจบอกกับใคร...
เพราะแม้คนใกล้ก็เอือมที่จะฟัง..
ลึกข้างใน...เหมือนทุกอย่างฉายวนซ้ำอยู่อย่างนั้น
รู้สึกเหมือนจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก...
น้ำตามันหยุดไหลไปนานแล้ว...
จนบ่อยครั้งฉันรู้สึกไม่แน่ใจในตัวเอง
และฉันก็กลัว...กลัวเหลือเกิน
กลัวว่าจะไม่อาจหนีไปที่ไหนได้
ไม่อาจมีใครแทนที่ได้...

ฉันมาคิดได้ว่า บางช่วงที่ผ่านมา ตอนที่ฉันห่างหายไปจากความรู้สึกนี้
มันก็เป็นตอนที่ฉันคิดเรื่องอื่นเท่านั้นเอง...
ฉันใช้ภาระต่างๆที่ต้องทำมาทำให้ตัวเองยุ่ง และไม่ต้องคิด
ฉันใช้ความรู้สึกดีๆในการรู้จักผู้คนรอบตัวมากลบเกลื่อนสิ่งนั้นในใจ...
ฉันรู้สึกว่ามันไม่ค่อยถูกเลยแต่มันก็เป็นไปโดยไม่รู้ตัว
 
ฉันอยากหายดี

Comment

Comment:

Tweet

มันเป็นความจริงที่แสนเจ็บปวด เมื่อมันเกิดขึ้นแล้วยากที่จะปกปิดร่องรอยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สิ่งที่ผ่านมาคงแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่จะทำยังไงให้ไม่มีผลกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นใหม่
เวลา ไม่ได้ช่วยให้ลืม หรือลนความทรงจำใด
แต่ช่วยให้'ชิน'กับความทุกข์ในใจ
มันอาจจะไม่เห็นผลทันใจ แต่แน่นอนคุณจะเอาชนะมันได้

บางครั้ง(วัย)อาจจะทำให้มุมมองเปลี่ยนไปก็ได้
สักวัน...คุณจะหายดี
และยิ้มให้กับอดีตในใจ


เอาใจช่วยนะคะ
big smile big smile

#3 By ThE BaLL on 2011-09-28 22:35

ความจริงของสายลมครับ เมื่อผ่านมาแล้วก็ต้องผ่านไป
open-mounthed smile

#2 By แทณนี่แหละ on 2011-09-13 11:09

มียารักษานะ ชื่อว่า 'เวลา'
แล้ววันนึงมันจะผ่านไป...

#1 By sky -_- on 2011-09-11 04:01

ลายปากกา