ลมหนาว...หวนคืนอีกครั้ง

posted on 20 Nov 2014 10:56 by sandglass-writings in Diary
สายลมหนาวพัดเวียนกลับมาอีกครั้ง...
และมันก็พัดพาให้ฉันแวะเวียนกลับมาที่บล็อกแห่งนี้อีกหน
อยู่ๆสายลมหนาว กับเวลาที่มีให้กับตัวเองมากขึ้น (อย่างน้อยก็หนึ่งวัน)
ได้ทำให้ฉันนึกถึงพื้นที่แห่งนี้ และกด log in เข้ามา
 
นานมากมาก....มากกกก มากๆแล้วที่ฉันได้เขียน ได้แวะเวียนเข้ามาที่นี่
เหมือนวันเวลา ภาระหน้าที่ และหลายสิ่งที่ฉันพบทำให้ฉันหยุด
ทั้งที่ฉันรักการเขียน ฉันรักที่จะร้อยเรียงถ้อยคำของตัวเองในหัวในความรู้สึก และเขียนออกมาอยู่เสมอ
อย่างน้อยก็ส่วนใหญ่ของช่วงชีวิต...
หลายครั้งนึกถึงบล็อก และมีเรื่องในหัว
แต่เขียนมันไม่ออก และตั้งต้นไม่ถูก ที่จะหยุดพักใจและนั่งเขียนอะไรเหมือนเมื่อก่อน
คิดแล้วคิดอีก ที่จะเริ่มต้นแต่ก็ไม่ได้ทำ...
 
จนกระทั่งวันนี้ ก็แปลกอยู่เหมือนกันที่มีแรงมากพอจะเริ่มต้น
แม้จะไม่ได้มีเรื่องราวอะไรเป็นชิ้นเป็นอันให้บันทึก
 
บางที "ลมหนาว" ก็เป็นแรงบันดาลใจที่ดีมากๆในการทำอะไรหลายๆอย่าง
และสำหรับฉัน ในการเขียน

ลมหนาวทำให้หวนคิดถึงวันเก่าๆ อย่างบอกไม่ถูก
ไม่มีภาพความทรงจำทีชัดเจนที่คิดถึง
แต่มันเหมือนเป็นเครื่องเตือนให้ระลึกถึง...อะไรบางอย่าง
เป็นเครื่องหมายของวันเวลา ฤดูกาล และระยะทางที่ผ่านพ้นมา และก้าวเดินไป
 
บางทีเส้นทางที่คนเราเดินอาจจะวกวน
บางทีคนเราก็ไม่มีความมั่นคง สม่ำเสมอในตัวเอง
ฉันได้เห็นแม้แต่ตัวฉันเอง ที่ได้พบกับจุดเปลี่ยนในหลายครั้งที่ผ่านมา
เส้นทางชีวิตมันก็เปลี่ยนแปลงไป วิถีและการกระทำก็แตกต่างจากเดิม
 
ไม่รู้เพราะอะไร สายลมหนาว กับ ช่วงเวลาหนึ่งวันที่ว่างขึ้น
และ การที่ฉันได้กลับมาอยู่กับตัวเองมากขึ้นในช่วงเวลานี้ ...เพราะใครคนหนึ่งไม่ค่อยว่างเหมือนเดิม
คล้ายช่วงชีวิตเดิมๆ ที่เคยเป็นมาก่อน ตอนฉันต้องใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ไม่มีใครเดินข้างๆ
มันทำให้ฉันไขว่คว้าตัวตน และความสุขเดิมๆที่เคยมี
 
นี่เพราะฉันว่าง และบรรยากาศเป็นใจ
หรือเพราะฉันกำลัง "เหงา" 
และ หรือจะเป็นเพราะ จุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันมีตัวหนังสือเป็นเพื่อน คือ "ความเหงา"
หรือว่าทั้งชีวิตที่ผ่านมา ฉันอยู่กับตัวหนังสือ เพราะ "ความเหงา"
 
มันคือ "ความว่าง" หรือ "ความเหงา"
สองคำนี้ บางทีก็ใกล้เคียงกัน 
ฉันเองปฏฺิเสธตัวเองเสมอมาว่า สามารถทานทนความเหงา การอยู่คนเดียวได้ดี
แต่เวลานานมากแล้วที่จะมีคนๆหนึ่งเดินเคียงข้างเสมอ
ด้วยภาระหน้าที่ของชีวิตแต่ละคน มันเป็นจังหวะชีวิตที่บางอย่างเปลี่ยนแปลงไป
และฉันรู้สึกคล้ายต้องเดินในทางเส้นใหม่ ที่เป็นทางเส้นเดิมที่ฉันเคยเดินมาก่อน
ทั้งที่เรายังมีกันอยู่เหมือนเดิม ที่มันต่างจากสมัยก่อนที่เดินคนเดียว คือ วันนี้ฉันยังมีเธออยู่
เรายังรักกันดี
แต่สภาพที่ฉันเผชิญ มันทำให้รู้สึกอย่างนี้...
 
อาจเพราาะตอนนี้ฉันแค่กำลังปรับตัว...ใช่หรือเปล่า
และฉันเหนื่อยจากการทำงานเกินไปใช่ไหม?
 

Comment

Comment:

Tweet

ลายปากกา